წინადადებას ვუთარგმნიდი უცხო ენის ჯგუფს და ფინიშთან ერთი მარტივი სიტყვა დამავიწყდა. ვერ გავიხსენე “ჩრდილი” ინგლისურად.

რა იქნება, ახლა გავქრებოდე მეთქი – ვფიქრობდი, როდესაც უკნიდან მშვიდი ხმა გავიგონე: “shadow” ხომ, მას?

მოსწავლის ნათქვამზე გამახსენდა მაშინვე, რომ იმ კონტექსტში სიტყვა shade მჭირდებოდა.

ღელვა გაქრა, მივიხედ-მოვიხედე და ბავშვებიც წყნარად აგრძელებდნენ მუშაობას. შეგნებით, რომ მასწავლებელსაც შეიძლება რაღაც დაავიწყდეს.

გაკვეთილის ბოლოს მადლობა ვუთხარი ჩემს გადამრჩენელ ბავშვს.

“არაფრის, მას. თქვენ ხომ ბუნებრივად იღებთ ჩვენს მილიონ შეცდომას, რადგან მათი გამოსწორებით ვვითარდებით.” – მიპასუხა მოსწავლემ და გონებაში ძველი მიმართვა ამომიტივტივდა, სადაც სწავლების ფილოსოფიაზე ვუყვები.

გაოცებული დავრჩი. ბავშვებმა არამარტო დაიმახსოვრეს, გაითავისეს კიდეც: ყველას შეიძლება დაავიწყდეს ან შეცდომა მოუვიდეს, რაც არის ცხოვრების ბუნებრივი მდგომარეობა.