მეორედ ვესტუმრეთ საქართველოს ეროვნულ უნივერსიტეტს. პირველად ვიყავით 2025 წელს.

აგარისა და ქვენატკოცის მოსწავლეებს ამჯერად მოხისსა და ფცაში მცხოვრები ბავშვებიც შეუერთდნენ.

მათ დაათვალიერეს კამპუსი, დაესწრნენ ლექციას, ნახეს AI ლაბორატორია, სადაც უცხოელი სტუდენტები გაიცნეს.

ყოველთვე მოსწავლეებთან ერთად განსაკუთრებულ დღეს აღვნიშნავთ – დაჯილდოების ცერემონიას.

ამ დღეს მათ გადაეცემათ “თვის ლიდერის სერტიფიკატები” და მუყაოს დიდი ყუთიდან ირჩევენ სასურველ საჩუქრებს.

მე მჯერა, რომ მოტივაცია მხოლოდ სიტყვებით არ უნდა შემოიფარგლოს; ის უნდა იგრძნობოდეს, აღინიშნოს და დარჩეს მათ მეხსიერებაში პოზიტიურ გამოცდილებად.

სოფელ ალიდან შემოგვიერთდნენ ახალი მოსწავლეები – ინტერესით სავსე ანდრია და იოანე.

ტყუპებმა უკვე დაიწყეს სწავლა დაწყებითი დონის ერთ-ერთ ჯგუფში და პირველივე აქტივობაზე რებუსების ამოხსნის რეკორდი დაამყარეს.

ინგლისურში მყავს მოსწავლე, ახალგაზრდა ფეხბურთელი გიორგი პაპუაშვილი, რომელმაც პირველად ითამაშა ევროპაში.

აღნიშნული გასვლა მისთვის მნიშვნელოვანი ნაბიჯი იყო, მაგრამ პოსტის მთავარი თემა მხოლოდ ეს არ არის.

გიორგის მონდომების უკან დგანან მისი მშობლები.

ოჯახი, რომლის ყოველდღიურობა ვარჯიშის გარშემო ეწყობა: დამღლელი გზა აგარიდან თბილისამდე, დროის მუდმივი გათვლა, გადადებული გეგმები.

ზოგ ადამიანს ჰგონია, რომ ვმუშაობ საჯარო სკოლაში ან სხვა ორგანიზაციაში, როგორც სისტემის ნაწილი. რეალურად კი ჩემს სივრცეში ვგეგმავ და ვატარებ ინგლისურის გაკვეთილებს.

ამავდროულად ვცდილობ მოვიზიდო მხარდაჭერა, რათა ეს საქმე შეუფერხებლად გაგრძელდეს.

დამოუკიდებლობამ მომცა ყველაზე მნიშვნელოვანი რესურსი – თავისუფლება.

ექვსი წლის წინ, როდესაც აგარაში საგანმანათლებლო საქმე დავიწყე, ზოგი ადამიანი სკეპტიკურად მიყურებდა. მეუბნებოდნენ, რომ ასეთ კონკურენციაში სამი თვეც ვერ გავძლებდი.

დაბაში უკვე იყვნენ დამკვიდრებული სკოლის მასწავლებლები და თითქოს ყველაფერი განაწილებული ჰქონდათ.

მე კი მჯეროდა, რომ განათლებაში ყოველთვის მოიძებნება ხარისხიანი შრომის ადგილი.

პატარა იდეით მოვედი და ვეძებ კომპანიას ან ადამიანს, ვისთანაც ახლოს იქნება ეს იდეა.

კლასის მოსაცდელი აგარაში მინდა უფრო თბილ, კომფორტულ, შემოქმედებით სივრცედ ვაქციო. მეტად “ბავშვური” და თავისუფალი რომ იყოს.

პირველი ნაბიჯი ამისთვის გადავდგი – კედლებზე საგაკვეთილო ფოტოები და მოსწავლეთა აქტივობების კადრები გავაკარი.

დაწყებითი კლასის მოსწავლე მეკითხება, რატომ არის უფერული ის ბალიში, რომელსაც სკამის საზურგედ ვიყენებ.
გავუღიმე და ვუპასუხე:
“ალბათ იმიტომ, რომ ჯერ არავის გაუფერადებია.”
რამდენიმე დღის შემდეგ გაკვეთილზე შეფუთვა გამომიწოდა.