ბოლო თვეებია ვამჩნევ, როგორი მრავალფეროვანი გახდა ჩემი საკლასო გარემო.
ვხედავ იმასაც, რომ გაკვეთილის ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწილი არაა დაკავშირებული მხოლოდ თეორიასთან.
ის ასევე დაკავშირებულია ადამიანობასთან, მოთმინებასთან და იმ ბავშვების უხილავ ბრძოლასთან, ვინც სამყაროს სრულიად განსხვავებული კუთხიდან უყურებს:
აუტიზმის სპექტრით, დისლექსიით, დისგრაფიით, ჰიდროცეფალიით, ჰიპერაქტიურობით, სხვადასხვა მოტორული სირთულეებით.
მათთან მუშაობა ყველაზე დიდი პასუხისმგებლობაა, რაც მასწავლებელს შეიძლება გადასცენ.
არ ვარ ნევროლოგი ან ფსიქოლოგი, თუმცა შემიძლია ვიყო ადამიანი, ვინც უსაფრთხო გარემოს ქმნის და აფასებს პატარების მცირე მონდომებასაც კი.
როცა ბავშვს, რომელსაც აუტიზმის სპექტრი აქვს, თვალები უნათდება, რადგან მის ხუმრობას შენც ხუმრობით უპასუხე, ეს ნიშნავს მეგობრობას.
როცა ჰიპერაქტიური მოსწავლე პირველად ჩერდება და ბოლომდე მოგისმენს, ეს არის პროგრესი.
როცა დისგრაფიის მქონე ბავშვი სწორ ხაზს გაავლებს, ესეც არის წარმატება.
ხანდახან ისინი უფრო მეტს გვასწავლიან, ვიდრე ჩვენ მათ.
თუ მასწავლებელი ბრძანდებით და გგონიათ, რომ საკმაოდ გამოცდილი ხართ ან ყველაფერი გინახავთ, მომავალში ახალი მოსწავლე შეგახსენებთ, რომ სწავლა არასდროს არ მთავრდება.
თემურ იკოშვილი 