ბოლო თვეებია ვხედავ, როგორ შეიცვალა ჩემი საკლასო გარემო.
დამემატენ მოსწავლეები, ვისთან მუშაობა განსაკუთრებულ პასუხისმგებლობას მოითხოვს.
როცა აუტიზმის მქონე ბავშვს თვალები უნათდება, რადგან მის ხუმრობას შენც ხუმრობითვე უპასუხე, ეს ნიშნავს ნდობას.
როდესაც ჰიპერაქტიური მოსწავლე ჩერდება და ბოლომდე მოგისმენს, ესაა პროგრესი.
როდესაც დისგრაფიის მქონე ბავშვი პირველად სწორ ხაზს გაავლებს ან დისლექტიკი მოსწავლე ახალ ასობგერას აითვისებს, ესეც არის წარმატება.
ხანდახან ისინი უფრო მეტს გვასწავლიან, ვიდრე ჩვენ მათ.
თუ მასწავლებელი ბრძანდებით და გგონიათ, რომ საკმაოდ გამოცდილი ხართ ან ყველაფერი გინახავთ, მომავალში ახალი სტუდენტი შეგახსენებთ, რომ სწავლა არასდროს არ მთავრდება.
თემურ იკოშვილი 