ხაშურის ამერიკული კუთხე, რომელთანაც ერთ-წლიანი თანამშრომლობა გვაკავშირებს, ფეისბუკ გვერდზე წერს:

მოულოდნელად კურიერმა დამირეკა და მკითხა, თუ სახლში ვიმყოფებოდი.

ჩემს სახელზე ყუთი ყოფილა გამოგზავნილი, სადაც საკანცელარიო ნივთებთან ერთად ათზე მეტი ინგლისურის წიგნი იდო ბარათით:

“თემურ იკოშვილს და მის მოსწავლეებს. გილოცავთ ახალი სასწავლო წლის დაწყებას. წარმატებებს გისურვებთ!”

20 წლის ომარს გაგაცნობთ.

ცხოვრობს საოკუპაციო ხაზის გასწვრივ, სოფელ ავლევში. აპირებს აიტი მიმართულებით კოლეჯში ჩაბარებას და ჩემთან ინგლისურში მეცადინეობს.

ამ კვირაშია გამოცდა და სასწავლო პროგრამის დასრულებისას მთხოვა, თუ შეიძლება სწავლა განვაგრძოთ – მინდა, უცხო ენა თავისუფლად ვიცოდეო.

ზრდასრულთა ჯგუფში ჩაეწერა მოსწავლე, რომელიც გაცნობითი გაკვეთილის შემდეგ აღარ გამოჩენილა. კონტაქტზეც ვერ გავედი და ჩავთვალე, გადაიფიქრა სწავლა – თქო.

დამოუკიდებლობის დღეს ვისვენებთ, თუმცა მოულოდნელად ძახილის ხმა შემომესმა. გავიხედე და კართან ეს დაკარგული მოსწავლე იდგა.

ერთ-ერთმა საუკეთესო ჯგუფმა დაასრულა ინგლისურის კურსი.

100%-ით უცხო ენაზე წარმართული გაკვეთილებისა და მათი მონდომების შედეგად, უკვე შეუძლიათ თავისუფლად გამოხატონ საკუთარი აზრები.

საქებარია ფციელი და ქვენატკოცელი ბავშვების ძალისხმევა. კილომეტრებს მოდიოდნენ ფეხით აგარაში, მიუხედავად უკიდურესად სუსხიანი და ცივი ამინდებისა.

ვმუშაობდი ტკბილეულის ერთ-ერთ წამყვან საწარმოში გენერალური დირექტორის თანაშემწედ. ამ პოზიციას საკუთარი ძალისხმევით მივაღწიე. გავუგზავნე სივი, დამიბარეს პირველ გასაუბრებაზე, ვიყავი უშუალო ხელმძღვანელთან მეორე გასაუბრებაზე.

საცდელი პერიოდის მერე ამიყვანეს, თუმცა ვგრძნობდი: ეს არ იყო მთლად ის საქმიანობა, რომლისთვისაც ჩემი ცხოვრების უდიდესი ნაწილის დათმობა მსურდა.

წინადადებას ვუთარგმნიდი უცხო ენის ჯგუფს და ფინიშთან ერთი მარტივი სიტყვა დამავიწყდა. ვერ გავიხსენე “ჩრდილი” ინგლისურად.

რა იქნება, ახლა გავქრებოდე მეთქი – ვფიქრობდი, როდესაც უკნიდან მშვიდი ხმა გავიგონე: “shadow” ხომ, მას?

მოსწავლის ნათქვამზე გამახსენდა მაშინვე, რომ იმ კონტექსტში სიტყვა shade მჭირდებოდა.

სოფლად ინგლისურის გამართული სწავლება რთული პროცესია.

ოჯახების უმრავლესობა ფინანსურ სირთულეებს აწყდება, საკლასო გარემოს მუდმივი მოვლა სჭირდება, რესურსებიც არასაკმარისია, თუმცა საუკეთესო ადამიანების მხარდაჭერით ვუმკლავდები ყოველდღიურ გამოწვევებს.

ზოგჯერ ადგილობრივები მეკითხებიან: რატომ არ ვეძებ კომფორტულ ცხოვრებას სხვაგან? მე კი ჯიუტად ვრჩები მიღებული გადაწყვეტილების ერთგული.

ეროვნული ბიბლიოთეკის დირექტორი გიორგი კეკელიძე წერს სოციალურ ქსელში:

მოსწავლეებზე და სწავლის პროცესზე მომიყევით, როგორი მეთოდი გაქვთ?

ჯგუფურ მეცადინეობებს ვატარებ. დროის ორ მესამედი სტუდენტების ჩართულობას ეთმობა – ეს იქნება დიალოგები, გამოკითხვა, თამაშები თუ სხვა აქტივობა.

გაკვეთილებს ისე ვამზადებ, რომ ინფორმაციული და აგრეთვე სახალისო იყოს.